Zui Ai Ni Di Na Shi Nian

بیشترِ عمرم، تو را بیش از هر کس دیگری دوست داشته‌ام. حالا اما، تکه کاغذی مچاله‌شده در گوشه‌ای هستم که هرگز نگاهت به آن نمی‌افتد. گمان می‌کردم تو «امروزِ» من و تمامِ «فرداهای» من خواهی بود. در خیال خود می‌دیدم که روزی دوباره برمی‌گردی و با تمام عشقت به من خیره می‌شوی. با این حال، وقتی عشقمان به پایان برسد، تنها یک بعدازظهر آفتابی با نسیمی ملایم را انتخاب می‌کنم، کتم را می‌پوشم و برای همیشه می‌روم...