Furari.

آرام و پیوسته، اما با گام‌هایی شمرده و استوار، در کوچه‌پس‌کوچه‌های «ادو» قدم می‌زند. عنوان داستان، «فوراری»، را می‌توان «بی‌هدف و سرگردان»، «رها در مسیر باد» یا «همگام با جریان آب» معنا کرد؛ اما این عابر پیاده‌ی داستان ما، این‌بار هیچ‌چیز را به دست بخت و تصادف نمی‌سپارد. «جیرو تانیگوچی» با این روایت دلنشین و تأمل‌برانگیز، پرده از گوشه‌ای از زندگی در ژاپنی برمی‌دارد که سال‌هاست به دست فراموشی سپرده شده است.

تانیگوچی با الهام از شخصیتی راستین در دل تاریخ به نام «تاداتاکا اینو» (۱۷۴۵ تا ۱۸۱۸)، ما را دعوت می‌کند تا هم‌گام با این مرد بی‌نام اما دوست‌داشتنی و گیرا، در گوشه‌وکنار محله‌های مختلف ادو—همان توکیوی باستان با هزاران دلخوشی و لذت کوچک و بزرگش—پرسه بزنیم. او که اکنون دست از کار و تجارت شسته و دوران بازنشستگی‌اش را می‌گذراند، خیابان‌ها را گز می‌کند، قدم‌ها را می‌شمارد، نقشه می‌کشد و دست به قلم یادداشت برمی‌دارد؛ و در تمام این احوالات، ذوق سرشارش برای شعرهای ساده و کنجکاوی و حیرت تمام‌نشدنی‌اش از تماشای جهان را آزاد می‌گذارد.

همان‌طور که تانیگوچی پیش‌تر در شاهکار خود یعنی «روزگار بوچان» با محوریت نویسنده‌ی پرآوازه «سوسکی» هنر خود را نشان داده بود، این‌بار نیز به‌سادگی هرچه‌تمام‌تر به اعماق روح و روان این نقشه‌نگارِ کهن نفوذ می‌کند و دنیای او را با تمام جزئیاتِ تصویری پیش رویمان می‌گذارد تا بتوانیم آن جهان از دست‌رفته را با تمام وجود حس کنیم و به درکش برسیم.