Sekishoku Elegy

سِی‌ایچی هایاشی، مرثیه سرخ‌رنگ را بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ خلق کرد؛ در پی دهه‌ای پرتنش از نظر سیاسی و سرشار از جنب‌وجوش فرهنگی که وعده ایجاد فرصت‌ها و امکانات تازه‌ای را می‌داد، اما در نهایت نتوانست به آن وعده‌ها جامه عمل بپوشاند. او با ترکیبی از خطوط ساده و کم‌تعداد و کدهای بصری برگرفته از انیمیشن و سینما، زندگی آرام و غم‌انگیز زوج جوانی را که برای تأمین مخارج زندگی تقلا می‌کنند، به شکلی زیبا در این شاهکار شاعرانه به تصویر می‌کشد.

ایچیرو و ساچیکو در جنبش‌های سیاسی آن دوران دخالتی ندارند. آن‌ها امیدوارند شرایط بهتری داشته باشند، اما انقلابی نیستند؛ اوقات فراغتشان با نوشیدن، سیگار کشیدن، خیال‌پردازی و خوابیدن می‌گذرد؛ گاهی در کنار یکدیگر و گاهی در کنار افراد دیگر.

ایچیرو تلاش می‌کند از طریق کشیدن مانگا زندگی‌اش را بگذراند، در حالی که والدین ساچیکو مشتاق‌اند برای او همسری پیدا کنند؛ اما به نظر می‌رسد ایچیرو چندان علاقه‌ای به این موضوع ندارد. چه در رابطه‌شان و چه در محل کار، ایچیرو و ساچیکو نمی‌توانند حرف‌هایی را که باید بزنند، به زبان بیاورند. آن‌ها هم مثل هر زوج دیگری، گاهی چیزهایی به یکدیگر می‌گویند که واقعاً منظورشان نیست. در نهایت، آن‌ها به همان اندازه که با کلمات با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، با زبان بدن و حرف‌هایی که ناگفته باقی می‌مانند نیز ارتباط برقرار می‌کنند.

مرثیه سرخ‌رنگ به همان اندازه که از مانگاهای زیرزمینی ژاپن در آن دوران تأثیر گرفته، از موج نوی سینمای فرانسه نیز تأثیر پذیرفته است و ارجاعات فرهنگی آن از جیمز دین تا کن تاکاکورا را در بر می‌گیرد.

تأثیر این اثر در ژاپن آن‌قدر گسترده بود که موریو آگاتا، موسیقی‌دان فولکلور و خواننده-ترانه‌سرای برجسته ژاپنی، فعالیت حرفه‌ای خود را با یک ترانه عاشقانه آغاز کرد که با الهام از همین اثر نوشته شده و نام آن را نیز بر خود داشت.

««می‌خواستم مثل ساچیکو و ایچیرو زندگی کنم؛ حتی وقتی ساده و بی‌تکلف و با قناعت زندگی می‌کنم، همچنان آرزوهایی داشته باشم.»