کابوکی‌مونوگاتاری: داستان دَندی (Kabukimonogatari: Dandy Tale)

آدم برای کمک کردن به یه بچه گمشده تا کجا پیش می‌ره؟ در مورد آراراگی، راوی‌ای که دوباره برگشته، جواب اینه: خیلی دور؛ حتی تا آن‌سوی پرده زمان. آراراگی، بی‌خبر از همه‌جا اما وفادارانه در ادامه پیش‌گویی شیطنت‌آمیز هاچیکوجی، خودش رو درگیر سرنوشت دوست کم‌سن‌وسالش می‌کنه و در این بخش از مجموعه کالت، قهرمانانه مثل همیشه حتی نمی‌تونه راه برگشت به خونه خودش رو پیدا کنه.

به همین دلیل، داستان در واقع، یا شاید بیشتر از هر چیز، درباره خودِ این سفره؛ ماه‌عسل تاریکی که آراراگی همراه با شینوبو، موجودی که در سایه‌اش زندگی می‌کنه، به گذشته می‌ره. حتی در میان شخصیت‌هایی که مرتب با متاگویی‌های خودشون نظم زمانی رو به هم می‌زنن، شینوبو دیگه آخرشه؛ یا بهتره بگیم، تهِ دونات رو در میاره! اون برای یه جاده‌گردی عجیب‌وغریب ساعت رو به عقب برمی‌گردونه؛ سفری که از نظر جغرافیایی، در بیشتر مسیرش عملاً به هیچ‌جا نمی‌رسه.

«کابوکی» اینجا به معنای تئاتر نیست، بلکه به همون نویسه‌ای اشاره داره که معنی «کج شدن» می‌ده؛ یعنی نگاهی مایل و متفاوت به دنیا، حال‌وهوای یه آدم غیرمتعارف و آزاداندیش. یا شاید حال‌وهوای یه خون‌آشام افسانه‌ای که زمانی آرزوی مرگ داشت، و یه دانش‌آموز سال آخری دبیرستان که زمانی از زندگی دست کشیده بود؛ هر دو در تلاش‌اند به بهترین شکل ممکن با حجم شرم‌آور و بی‌پایانی از عجایب یه شهر دورافتاده سر و کله بزنن.