IIZUNA FAIR

در دل شبی آشفته و پرهیاهو، مردی خودش رو در شکاف زمان گم‌شده پیدا می‌کنه.

نه موجودات عجیب‌وغریب و نه هیولاها، بلکه خودِ اوست که «اینجا بوده، اما انگار هرگز اینجا نبوده».

او یک شبحه.

زیر آوار خاطراتی مدفون شده که پر از خویشتن‌داری و وعده‌های عملی‌نشده‌ان؛ حرف‌هایی که مثل اشیای به‌جامانده از دریا به ساحل رسیدن. زمان همچنان اون رو از «آن مکان» دور نگه می‌داره.

در همین حال، صدای شعرهایی رو می‌شنوه که از آن سوی دریا با موج‌ها به گوش می‌رسن؛ شعرهایی که قافیه‌هاشون با موج‌ها درهم می‌آمیزه و آرام به ساحل برخورد می‌کنن.