Semantic Error Special

«چو سانگ‌وو» هرچقدر هم که تلاش می‌کند در برابر این حس مقاومت کند، تمام وجودش فریاد می‌زند که «جانگ جه‌یونگ» را محکم بغل کند و دیگر هیچ‌وقت رهایش نکند! سانگ‌وو با حضور جه‌یونگِ خودجوش و غیرقابل پیش‌بینی در کنارش، کم‌کم یاد می‌گیرد که دل کندن از روزمرگی‌های خشک و سرسپردن به حس و حال لحظه، همیشه هم چیز بدی نیست. شاید تسلیم شدن در برابر احساسات واقعی‌اش، او را خیلی بیشتر از آن چیزی که حتی تصورش را می‌کرد، به جه‌یونگ نزدیک‌تر کند.